Jaap Huibers verzorgt wekelijks een column in het programma M Magazine op Radio M Utrecht op zondagochtend rond de klok van 11.30 uur. Deze column heeft altijd betrekking op het thema gezondheid.

Goedemorgen luisteraars,

Afgelopen twee weken kwam het prachtige boek ‘De barre winter van negentig’ van de onvolprezen schrijver Herman de man, enkele keren in mijn denken voorbij schaatsen.Het vriest fiks, er is sneeuw en de oosten-, noord-oostenwind zit stevig in het zadel. Toen ik waarnam dat de wind vanuit het westen, via het zuiden naar het oosten verhuisde, een tegen-de-klok-in beweging (je noemt dat een krimpende wind), wist ik het zeker: van deze winterse koude zijn we nog niet direct af. In vroeger tijd wist iedereen dat. Men leefde nog mee met hetgeen men zelf in de natuur kon waarnemen. Tegenwoordig beleven we alles op het internet. Nou ja, heeft misschien ook weer zijn aardigheden.Zelf voel ik me meer vertrouwd met dat directe waarnemen in de natuur. Waarom? Omdat ik heb ervaren, dat ik zelf in wezen ook een onderdeel van die natuur ben. Uiteindelijk zijn mensen dieren die nu toevallig iets meer bewustzijn bezitten en kunnen denken (over het denken). Of je daar nu zo heel erg blij mee moet zijn? Drie maanden in een lekker warm hol, zoals een beer, rustig slapend, geen gedoe aan de kop, nou, mij lijkt dat best wel aantrekkelijk, want zeg nu zelf: wordt u gelukkiger van alles wat je op TV ziet, in de krant leest, op internet bij elkaar zit te schoffelen en zelfs in je plaatselijke omgeving meemaakt?
We keren terug naar die krimpende oosten wind. Vroeger was het bekend en werd het zelf door artsen onderkend, dat sommige mensen heel veel last hebben als de wind enige tijd in die oost/noordoost hoek zit. Mensen met longemfyseem, gevoelige bronchiën, wat nijpend, allergische verschijnselen op longen en bronchiën, kortom de tegenwoordig zo genoemde COPD-ers, kunnen behoorlijk piepen en snerpend gieren, als de koude wind uit de oost/noordoost hoek waait. Mijn eigen grootmoeder had daar altijd behoorlijk last van. Ik hoorde haar dan wat ‘aamborstig’ zeggen: kind, doe maar een extra dikke sjaal om, want de wind zit in de verkeerde hoek. Met een “hoge wind’ moet je altijd oppassen.
Tja, weer zo’n begrip dat we nauwelijks meer horen of kennen: een ‘hoge’ wind. Een hoge wind is een oost en vooral noordoosten wind, met name in de koude wintertijd.
De samenhang, het verband tussen klimatologische omstandigheden en lichamelijk welbevinden, zeg maar, gezondheid, werd in vroeger tijd wel ervaren, wel gezien en ook medisch erkend en serieus genomen. Tegenwoordig is dat helaas niet meer zo. Waarom kan, met name in de wintertijd zo’n koude noordoosten wind sommige mensen, met name de tegenwoordig zo genoemde COPD-ers letterlijk in de adem-piepzak doen belanden? De noordoosten wind is kurk en kurk droog Afgelopen week zakte de hygrometer (een meter die de relatieve luchtvochtigheid aangeeft) zelfs tot onder de 25%. Als de lucht kurkdroog is, kunnen elektrische ladingen, met name de statische-elektrische, geen weggetje meer naar de aarde vinden. Statische elektriciteit heeft namelijk vochtigheid in de lucht nodig om zichzelf te kunnen ontladen. Mensen die daar gevoelig voor zijn ervaren bij een oosten/noordoosten wind sneller een elektrisch ‘schokje’ als ze bijvoorbeeld het portier van de auto aanraken. Op de bronchiën heeft die toename van niet ontladen statische elektriciteit een nijpend, verkrampend effect, evenals die veel te droge lucht. De conditie van de slijmvliezen gaat wat achteruit.
Voor mensen met COPD en winters noordoosten wind gepiep van de bronchiën raad ik aan:
Drie kruiden die van oudsher in dit soort situaties –en zeer dikwijls met groot succes- werden aangewend: Heleniumtinctuur (dat is de tinctuur uit de wortel van de Griekse Alant), Droseratinctuur (gemaakt van de zonnedauw) en Thymustinctuur (van de heerlijk geurende en bekende tijmplant). Drie kruiden die juist bij dit barre winterweer een weldaad voor de longen en de bronchiën kunnen zijn. Neem er gerust 3 tot 4 maal daags 20 tot 25 druppels van, op iets water, als de wind oost is, de bronchiën piepen en de winter bar en boos rondwaard.
Of….misschien toch een lekker warm berenhol?
Graag weer tot volgende week.
© 2012 Jaap Huibers, Amerongen.