UTRECHT - In Utrecht is dinsdagmiddag een vrouw met psychische problemen overleden nadat ze van de Domtoren gesprongen. Ze kwam terecht ín het toegangsgebouw naar de trap bij de Sint Michaëlskapel. Het slachtoffer is door een koepel gevallen.

Tijdens het incident waren er rondleidingen. Deelnemers zijn gehoord op het politiebureau en hebben slachtofferhulp gekregen. Voorbijgangers hebben het incident niet zien gebeuren omdat het slachtoffer niet op straat terecht is gekomen.

September 2009 was de laatste keer dat iemand van de Dom sprong. De discussie over het beveiligen van de toren laait ook nu weer op.

Reacties (23) van lezers:

---

Gelukkig durf je het niet Daniel. Dat zou enorm zonde zijn. Het is ook voor nabestaanden ongelofelijk pijnlijk als iemand zelfmoord pleegt. Hoe zwaar het leven ook is, je zult door moeten. Uiteindelijk gaat het je lukken om het geluk te vinden. Hoe zwaarder de weg, des te groter het geluk. Vergeet niet dat er veel mensen zijn die je willen helpen. Niet alleen wanneer je volledig wanhopig bent, maar ook gewoon om een praatje te maken. God heeft je op deze wereld gebracht met een reden en alleen God mag je eraf halen. Al weet je misschien soms niet waarom, je bent van onschatbare waarde. Depressie is een overweldigend gevoel, maar het gaat uiteindelijk over, al lijkt dat misschien niet zo op het moment dat je er middenin zit. Soms is dat heel simpel door te wachten tot het overgaat en te blijven bidden. Mij helpt het geloof me enorm in moeilijke tijden. Ga op zoek naar de immateriele kant van het leven. Maar blijf altijd jezelf en blijf dicht bij je eigen gevoel. Je bent een uniek mens. Hou vol en het komt goed.

---

@Daniel, Op een gegeven moment komt een mens echt zover. Het is makkelijk gezegd: psychische problemen, maar het komt helaas te vaak voor dat men in de GGZ (Altrecht) jarenlange verkeerde diagnose stelt en je verkeerde behandelingen en bejegeningen krijgt. Dan kom je op een moment wel zover dat je suïcidaal (geworden) bent en zover komen kan. Helaas is jarenlange verkeerde diagnoses mij overkomen en weet ik waarom en hoe een mens zover kan komen. Jammer dat men in de GGZ o.a. Altrecht zo weinig écht naar de mensen luistert en wat men zelf weet nodig te hebben! Ik heb jarenlang gestreden tegen mijn verkeerde diagnose(s) en toch wilde men niet luisteren. Uiteindelijk heb ik nu na 12/13 jaar de diagnose die uiteindelijk blijkt te kloppen, ook al had ik deze zelf nooit verwacht te hebben. Maar hier kan ik mij ermee vinden, al wordt mijn leven er niet anders door. Het is zeker jammer dat mensen zo vaak een snelle conclusie trekken en weten ze helemaal niet waar ze over praten en hebben mensen ook vaak geen levenservaring door zo makkelijk te oordelen zoals nu weer is gebeurt. Ook is het zo dat als je aangeeft in de GGZ (altrecht) dat je het leven helemaal zat bent en het niet meer ziet zitten, men alleen maar tegen je zegt: het is jouw eigen verantwoordelijkheid. Je kan hulp vragen, maar altijd is het antwoord: ik kan niks voor je doen. Wat moet je dan nog in de GGZ (Altrecht)? Wat rest je op een gegeven moment als je leven alleen nog maar lijden is dan? Jammer dat zoveel mensen geen weet van hebben hoe iemand lijdt!

---