Column Jaap Huibers

Goedemorgen luisteraars,

Als in de meimaand de Crataegus, de meidoorn bloeit, haar bijzondere geur over het landschap laait uitwaaieren, kan ik, die unieke meidoorngeur opsnuivend tot in mijn hart, in mijn gedachten en mijn gevoel teruggaan naar heel lang geleden.

Heel lang geleden leefde de mens wat dichter bij de natuur, wat meer verbonden met die natuur dan nu het geval is. Men was zich bewust van de kwetsbaarheid, de eindigheid van het aardse leven. Maar ook beleefde men nog die scheppende, levensgevende krachten in de natuur. Omdat we als mens niet in staat zijn tot in de hemel te kunnen kijken, werden die levensgevende krachten – afhankelijk van die of gene cultuur- benoemd met de naam van een godheid. Het beginsel, zeg maar de oorsprong die aan het begin van alle leven ten grondslag ligt werd verklaard uit, bijvoorbeeld bij de Joden: Jahweh, bij de christenen: Christus, bij de Islam: Allah, bij de oude Grieken: Zeus, bij de Indiërs: Visnoe en Shiva, kortom, allemaal aanduidingen van eigenlijk hetzelfde, of wel, de levensgevende, levenschenkende energie. Zo ontstonden op aarde tal van heilige plaatsen, plaatsen die waren gewijd aan de godheid die op die plek en binnen de desbetreffende cultuur aanbeden werd als ‘schenker/gever’ van het leven.

Zo ontstonden in de noord Europese cultuur, wellicht zo’n 4000 jaar geleden, heilige plaatsen die we nu nog kunnen herkennen in onze plaatsnamen. Alle plaatsnamen in Nederland met het achtervoegsel Lo of Loo, zijn van oorsprong heilige plaatsen. Groenlo, Dixperlo, Twello en niet te vergeten “het Loo” bij Apeldoorn, om maar enkele voorbeelden te geven. Die heilige plaatsen waar God, of de godheid in welke naam beleden dan ook, aanbeden werd, vormden als het ware het ‘hart’ van zo’n gemeenschap. En zoals het menselijk hart in oeroude tijden dikwijls werd beschermd door een zgn. borstlap of borstschild waarop de edelste stenen waren aangebracht, zo werd de heilige plaats van een volk, een gemeenschap in Noord Europa, in  lang vervlogen tijden, ook beschermd, maar dan door, jawel, door ondoordringbare Meidoornhagen. De meidoor, in het Latijn: Crataegus Oxyacanta.

En dan, beste luisteraars, weer die unieke, bijna stilmakende verwondering over het vermogen dat men in lang vervlogen tijden bezat om samenhangen waar te nemen. Want let nu een op: De heilige plaatsen werden omringt en beschermd door Meidoor (Crataegus) hagen en welk effect heet Meidoorn op ons hart? Een zeer beschermende… Vele keren heb ik kunnen waarnemen, bevestigd bij controle door cardiologen, dat mensen met een fiks hartinfarct, waarbij een behoorlijk deel van de hartspier beschadigd is geraakt, veel van hun oorspronkelijke hartspiercapaciteit herwonnen, als ze dagelijks 2 tot 4 kaar Crataeguscomplex tinctuur gingen gebruiken (liefst in combinatie met magnesiumorotaat). Crataeguscomplex is een tinctuur die bestaat uit de volgende (geneeskrachtige) planten Crataegus oxyacantha (meidoorn) en Leonuris cardiaca (hartgespan), dat ook een kruid is met een bewezen zeer positieve uitwerking op de hartspierfunctie. In de tinctuur, getrokken uit de meidoornbloemen en zaden, bevinden zich z.g.n. tri-terpeenzuren, onder andere urzol en oleanolzuren.

Deze zuren, ook wel crataeguszuren genoemd, verbeteren vooral de doorbloedingprocessen in de kransslagader en verhogen dus de arbeidskracht van het hart. Crataegus complextinctuur is zeer aan te bevelen bij de ouder wordende mens en bij personen die getroffen zijn door een hartinfarct of lijden aan hartfalen. Bij oudere mensen neemt de arbeidscapaciteit nogal een af, of wel, het motortje is aan enige slijtage onderhevig. Aarzel in al die gevallen niet om Crataegus complex tinctuur te baat te nemen.

Zoals het ooit de heilige plaatsen beschermde, zo beschermt die unieke meidoor ook uw eigen heilige plaats, de plek waar de stem van uw diepste ‘ik’ gezeteld is: uw hart. Geef dat hart dus maar wat extra voeding, want dan zal de stem van uw hart eerlijk en oprecht kunnen blijven klinken.

Graag weer tot de volgende week.

© 2013, Jaap Huibers, Amerongen.