RTV Utrecht RTV Utrecht RTV Utrecht RTV Utrecht

- advertentie -
- advertentie -

Deze Utrechter schaatste gisteren de Elfstedentocht: 'Zonder overdrijven, ik ben wel dertig keer gevallen'


UTRECHT - De Utrechtse Eelke Nikkels deed wat Henk Angenent niet lukte: hij schaatste de Elfstedentocht van 2021. Samen met zijn broer en een vriend kwamen ze gisteravond om 21:15 uur over de finish op de Bonkevaart.

 V.l.n.r.: Peter Laagland, Eelke Nikkels, Melle Nikkels. Op de achtergrond Marthe, de vriendin van Melle. V.l.n.r.: Peter Laagland, Eelke Nikkels, Melle Nikkels. Op de achtergrond Marthe, de vriendin van Melle. | Foto: Eelke Nikkels

Eelke Nikkels is maandagmiddag net een uur wakker als hij om 16:15 aan de telefoon komt. "Veel stijve spiertjes, vanavond even kijken of moeke me wil masseren." Hij klinkt opgewekt, al helemaal voor iemand die een dag eerder in vijftien uur en een kwartier een rondje van 203 kilometer schaatste langs elf Friese steden.

De Elfstedentocht, dat was toch onverantwoord? Oud-winnaar Henk Angenent hield het bij een negenstedentocht, op sommige plekken was het ijs simpelweg te dun. Eelke Nikkels, zijn broer Melle en schoolvriend Peter Laagland durfden het wel aan.

Slecht ijs en windkracht 6.


In de loop van vorige week gingen de drie op verkenningstocht. Het zag er niet best uit, vooral op het stuk tussen Balk en Luts was het spannend. "Dat is een natuurgebied met allemaal bomen en het ijs is daar dun. Als het daar dicht zit worden alle Friezen vaak enthousiast." Zij weten dan: de Elfstedentocht komt dichtbij.

Het kraakt, maar het houdt
Zover zou het dit jaar niet komen. De Vereniging Friesche Elfsteden sloot een Elfstedentocht uit. Het ijs was niet overal dik genoeg en door corona is het bovendien onverantwoord om een evenement te organiseren. Maar toen Eelke Nikkels en co. zaterdag het ijs tussen Balk en Luts opgingen besloten ze: morgen gaan gaan we het doen. "We waren de eersten die erover gingen. Het kraakte nog wel veel, maar het hield."

Zondagochtend, om 06:00 uur vertrekken ze. Eelke Nikkels heeft zijn Noren een dag eerder geslepen. "Die wedstrijdnoren happen constant in de sneeuw. Ze waren te scherp. De eerste twee, drie uur ben ik zo vaak gevallen. Dan wordt het een mentale kwestie."

 Eelke in het blauw. Eelke in het blauw. | Foto: Eelke Nikkels

Opgeven schiet door z'n hoofd. Een staaltje omgekeerde psychologie van broer Melle zorgt dat Eelke toch door gaat. "Hij zei: het is goed als je nu stopt, maar dan moet je me het laatste uur naar Dokkum uit de wind houden."

Het werkt, want het gaat niet nog een keer gebeuren dat Melle en jeugdvriend Laagland wel de tocht der tochten rijden en hij niet, zoals in 2012. Blaren hielden Eelke toen aan de kant.

De broers Nikkels hebben een Friese moeder, maar groeien op in Drenthe. Peter Laagland is een vriend van de middelbare school. "Die spreek ik eigenlijk alleen als er natuurijs ligt."

 Door de harde wind was het ijs op veel plekken slecht. Door de harde wind was het ijs op veel plekken slecht. | Foto: Eelke Nikkels

Even bijpraten op het ijs zit er ook niet in. "Op een gegeven moment was het windkracht 6. Ik heb Peter acht jaar niet gesproken en ik zeg net tegen mijn broer: ik weet niet eens wat voor werk hij nu doet. De ervaring is leuk, maar als je elkaar inhoudelijk wil leren kennen is het niet aan te raden."

Op het ijs wil het vooral 's ochtends niet vlotten, in dit tempo gaan ze de finish niet op tijd halen. Bij Bartlehiem ligt veel zand op het ijs, op de meren liggen de ijsschotsen scheef door de wind. Eelke blijft ook maar vallen. "Zonder overdrijven, ik denk wel dertig keer. Het kost zoveel energie om jezelf weer overeind te hijsen."

Dertig keer vallen
Is het dan wel leuk? "Ja joh." Want als de schaatsen wat botter worden valt hij minder en minder, ze weten het tempo op te voeren en vooral in de steden is genieten geblazen.

Een geschiedenislesje van Nikkels: "Die steden zijn zo mooi als je aan komt glijden. Je ziet eigenlijk hoe vroeger die communicatieroutes waren, die vaarroutes. En in Sneek schaats je zo recht op die kerk af, dat is hartstikke mooi."

 'Ik voelde me gisteren een echte Fries.' 'Ik voelde me gisteren een echte Fries.' | Foto: Eelke Nikkels

Nog mooier zijn alle mensen langs de kant en onderweg, die het drietal aanmoedigen. "Mijn moeder is Fries, dus dan ben je half-Fries. Maar op zo'n dag als gisteren voel je je wel Fries." Met de conditie zit het ook wel snor: de broers fietsen op elite-niveau bij de Utrechtse wielerclub De Volharding. Wekelijks een uurtje of tien.

Als de finish nadert en het ondertussen al lang donker is, staan er nog steeds juichende toeschouwers langs de kant. "Mensen weten niet eens dat je aan het schaatsen bent, dat hopen ze gewoon. In het donker stonden mensen op je te wachten."

Dan doemt in de verte een blauwe poort op. De finish. Eelke stelt nog een eindsprint voor. "Maar de restjes energie waren wel op." Ook bij de finish staan dan nog mensen te wachten, ook al is de avondklok net verstreken.

"Misschien niet zo handig om te vertellen, maar ondanks de avondklok en corona stonden ze daar nog. Die mensen waren zo enthousiast en zo blij. Je kreeg knuffels en high-fives."

 Geen kruisjes, wel een finishfoto. Geen kruisjes, wel een finishfoto. | Foto: Eelke Nikkels

Onderweg zijn ze dan nog zo'n tien ŗ vijftien schaatsers tegen gekomen die zich ook aan de tocht hebben gewaagd. Of ze het hebben gehaald weet Nikkels niet, zij zaten een flink stuk achter de Utrechter.

Enige smetje op de dag is dat het felbegeerde kruisje er niet in lijkt te zitten. "Maar mijn broer is al bezig om het GPS-bestand op te sturen om te kijken of we er toch een kunnen krijgen."


Heb je een tip of opmerking? Stuur ons je nieuws of foto via WhatsApp of mail naar nieuws@rtvutrecht.nl.



Lees ook




Nieuwsoverzicht

- advertentie -


- advertentie -
- advertentie -
- advertentie -