Van Rossem Vertelt: De laatste scheepswerf van Midden-Nederland

Vreeswijk - Ergens zestiger jaren vorige eeuw verdwenen de scheepswerven en de bedrijvigheid die die werven met zich meebrachten uit Vreeswijk en omgeving. Bewoners protesteerden, maar het hielp niet, de gemeente bouwde huizen op de plekken van de werven. Slechts één werf wist te overleven en die is er nu nog steeds! Voornamelijk voor restauratie van (oude) schepen.
Maarten van Rossem laat zich op de Museumwerf bijpraten door werfbaas Ton van der Heijden. Die weet alles van de geschiedenis en oude ambachten; hij groeide van jongste bediende op de werf - Ton was toen pas 15 - uit tot directeur.
"Er waren hier op een gegeven moment in Vreeswijk wel zés werven", vertelt Van der Heijden. "Er was hier zoveel handel. Maar vlak voor de oorlog, in 1938, ging de Beatrixsluis open voor de aansluiting op het Amsterdam Rijn kanaal. Toen verlegden ze de vaarroute en deden schippers Vreeswijk eigenlijk niet meer aan."

Oude ambachten

Behalve dat vaarroutes veranderden, veranderde ook de techniek. Op deze enige werf die overbleef werd bijvoorbeeld vroeger - zeker tot in de jaren '60 - nog 'genageld' in plaats van gelast! Ton: " Heel vroeger sloegen ze die nagels met de hand, later met een soort pneumatische hamer. Ze hadden handschoenen van asbest aan, omdat de klinknagel rechtstreeks uit het vuur kwam en bijna vloeibaar zo heet waren! En dan ook dat oorverdovend lawaai van het klinken!"
Maarten geniet van het ambachtelijk werk: "Het is ook wel tragisch om te beseffen dat er tientallen van dit soort werven zijn verdwenen. Want met het verdwijnen van de werven, verdwenen niet alleen de prachtige ambachten, maar bijvoorbeeld ook alle bakkers en kruideniers die hun spullen aan de schippers verkochten. Een levendige handel stopte. Ik ben blij dat deze museumwerf bewaard gebleven is!"

Heb je een tip of opmerking? Stuur ons je nieuws of foto via WhatsApp of mail.