De webcam in Dierenpark Amersfoort verhuist van de olifanten naar de tijgers: 'Dat wordt heel boeiend!'

Amersfoort - De gepensioneerde dierenverzorger van Dierenpark Amersfoort, Marjo Hoedemaker, vindt de ophef rondom de webcam bij het olifantenverblijf maar niks. "Ik kan me goed voorstellen dat mensen eraan gehecht zijn, maar ik heb liever dat ze zeggen: Bedankt dat ik zo lang mee heb mogen kijken."Fans van de webcam bij het olifantenverblijf willen dolgraag dat de camera blijft hangen, maar Dierenpark Amersfoort verhuist de webcam vanaf 17 mei naar het verblijf van de tijgers.

Olifanten uit Praag en Las Vegas

Achter de receptie draait hij de sleutel in het slot van een eenvoudige witte deur. Hier woont Marjo Hoedemaker, al meer dan 60 jaar. Eén trap op en we staan meteen voor zijn vitrinekast met een verzameling van zo'n 500 tot 600 olifanten. "In het dierenpark zijn er ook nog heel veel, in totaal heb ik er zo'n duizend." Hij pakt ze één voor één uit de kast en zou hier zeker twee uur kunnen staan om stil te staan bij elke herinnering. "Er zitten zoveel bijzondere bij. Van papier-maché is deze, die ik heb ik een keer in een Praags winkeltje ontdekt. Deze komt uit Las Vegas en deze, een olifant op een trommeltje, die heb ik in Australië gekocht. Ik heb ook een tand van een mammoet, en aan deze kant olifantenhaken die nu niet meer worden gebruikt. Ze zijn nu heel dieronwaardig met zo'n scherpe punt."
Na één minuut is al duidelijk dat Marjo een absolute olifantenliefhebber is. En dat was hij al op jonge leeftijd. "Mijn vader had een bakkerij, maar hij kweekte ook parkieten. En ik mocht muizen houden. Mijn vader leverde ook brood aan de dierentuin in Arnhem en ik mocht een keer mee toen ik negen jaar oud was. En daar zag ik toen mijn eerste olifanten. En ik zei meteen tegen hem: "Ik wil olifantenoppasser worden." Hij zei dat ik een maar een fatsoenlijk vak moest gaan leren."

Kritiek niet helemaal terecht

Even verderop staat zijn computer waar we de webcam bij het olifantenverblijf even aanzetten. Hij heeft alle commotie rondom de camera gevolgd. Wat hij ervan vindt dat sommige mensen willen dat de camera daar altijd blijft hangen? "Ik vind het een beetje oneerlijk. We hebben het tien jaar met veel plezier gedaan en nu gaan we weer verder. We doen het als service en het is ons beleid om kinderen steeds nieuwe dingen te leren. Je kan het vergelijken met een voetbalcoach, die maakt het beleid. En zo is het hier ook. Ik vind de kritiek ook niet helemaal terecht."
De olifanten wandelen wat heen en weer - veel actie is er niet te zien. En dat zou binnenkort wel eens kunnen veranderen, als de webcam verhuist naar de tijgers. "We krijgen een nieuw tijgermannetje. We hebben één dame, dus dat wordt interessant om te volgen. Hoe ze elkaar voor het eerst ontmoeten, of ze aardig tegen elkaar zijn of elkaar een draai om de oren geven. Bijzonder boeiend. En als we geluk hebben, vinden ze elkaar heel leuk en komen er jonge tijgers."

Zoveel andere webcams in de wereld

Marjo is zelf de grootste olifantenfan, maar wil mensen er ook op wijzen dat er zoveel webcams zijn over de hele wereld die nog veel leuker zijn om naar te kijken. "Hier, deze staat in het Kruger National Park in Afrika, daar zie je nu ook de olifanten lopen, dat is toch fantastisch? Er is zoveel te zien! En er zijn ook zoveel andere leuke dingen, je zou ook een webcam op een mierenhoop moeten zetten. Dat is pas interessant, dat je ze ziet slepen met blaadjes en takjes."
We lopen de deur uit en de dierentuin in, want live vindt Marjo de olifanten het leukst. Als we bij het hek staan, roept hij de olifantendame. "Indra, kom eens! Indra! Kom eens, meis!" Meteen komt ze in beweging en naar ons toe. Wonderbaarlijk, vind ik. Hoe dat kan? "Dat is niet zo gek hoor, toen ze geboren werd, was ik de eerste die ze zag. Dit is de oma van de kleine, het is hier een hele olifantenfamilie."
Hij is altijd alert, geeft nog steeds rondleidingen en pakt nu de telefoon. "Ik meld even dat de olifantenvijver bijna overloopt." Even later wordt de fontein uitgezet. Iedereen luistert naar Marjo. En ook met zijn vader kwam het goed. "50 jaar na dat gesprek met mijn vader in de dierentuin in Arnhem kreeg ik een Koninklijke onderscheiding. En mijn vader zat vooraan. Toen vroeg ik hem: 'Nou? Heb ik een goed vak geleerd?'. Hij stak zijn beide duimen op en dat was voor mij het grootste compliment."

Heb je een tip of opmerking? Stuur ons je nieuws of foto via WhatsApp of mail.