Oekraïens gezin in Woudenberg: 'We kunnen niet doorgaan met leven alsof er niets is gebeurd'

Woudenberg - Angelina (11) zit aan een eigen bureautje in haar tijdelijke thuis in Woudenberg. Samen met moeder Natali, vader Valera en haar zusje Michelle logeert ze sinds ze uit Oekraïne vluchtte bij Judith en haar familie, op de boerderij. Hun nieuwe thuis is de bovenverdieping van een hele moderne stal. De kalveren die hier twee maanden geleden nog stonden, zijn inmiddels weg. De stal is brandschoon. Het is een grote ruimte, een soort woonkamer, leefruimte met keuken ineen. Daarachter twee kleine slaapkamers en een badkamer. Ze hebben het hier goed.
Natali, Valera en hun dochters Angelina en Michelle woonden in Kiev toen de oorlog in Oekraïne begon. Meteen in die eerste week sprongen zij in hun auto en vluchtten in eerste instantie naar Polen. Daar kregen ze de mogelijkheid om door te reizen naar Nederland.

Uiteindelijk kwamen ze snel terecht bij Judith en haar man en hun vier kinderen. Ze hebben een boerderij in Woudenberg en konden met de hulp van alle Woudenbergers algauw een appartement voor hun gasten boven de moderne stal inrichten.

Sindsdien proberen ze daar zo goed als het gaat een rustig leven te leiden dat vooral draait om de school van de kinderen en het helpen van andere Oekraïense gezinnen. In totaal wonen er meer dan 60 Oekraïeners bij Woudenbergse gezinnen.

RTV Utrecht houdt regelmatig contact met Natali en Valera en volgt zo wat ze meemaken.

Online les van Oekraïense docenten

Op het bureau een paar schoolboeken, de bijbel en een iPad. Want ze heeft bijna elke dag online onderwijs van haar Oekraïense docenten. Alleen lukt het niet om een verbinding tot stand te brengen, de meeting hapert. Natali gaat bellen en laat via de vertaalapp weten dat er blijkbaar een luchtalarm is.
Ze spreekt de tekst in het Russisch in de telefoon en die antwoordt in het Nederlands. Praten met Angelina duurt daarom doorgaans een tikkeltje langer dan een normaal gesprek. “De docenten vertelden mij wat er gebeurt bij een luchtalarm. Ze zitten in verschillende delen van de Oekraïne en als dat alarm afgaat, dan gaan ze schuilen en is er dus geen les.” Nu is zo’n moment, dus Angelina moet wachten en dus duikt ze even in haar werkboek over de bijbel. En heeft ze even tijd om te praten.
“Ik hou natuurlijk niet van online les, maar het is ondertussen wel normaal voor mij.” Ze mist haar vrienden, die inmiddels overal verspreid zitten. “Een vriend van mij zit nu in Amerika. Ik mis Oekraïne wel, omdat ik hier niet mijn eigen kamer heb. Mijn kamer mis ik echt.”

Geen normaal leven

In het begin sliep de 11-jarige Angelina samen met haar zusje in een stapelbed, maar inmiddels is ze verhuisd naar een eigen bed op de kleinste kamer. Zo heeft ze iets meer haar eigen plek. Natali ziet het hier wel zitten, maar vindt het ook lastig. Onlangs was er een explosie bij het huis van haar ouders in Kiev, ook zij zitten in Woudenberg. Voorlopig zijn ze dus nog steeds blij dat ze veilig zijn. Maar op de vraag of ze misschien een baan gaat zoeken, blijkt dat het normale leven nog altijd ver weg is.
“Ik kan hier niet zomaar werk gaan zoeken, afval scheiden als iedereen en zo doen alsof er niks aan de hand is. Alsof er geen oorlog zou zijn. Ik wil alleen maar de mensen uit Oekraïne helpen die daar nog zijn of die hier naar toe zijn gekomen. Al mijn tijd en energie richt ik daarop. Ons leven is te kort om het te verspillen en ik kan nu gewoon niet bezig zijn met geld verdienen.”
Op de achtergrond zit ook Valera, de vader van Angelina. Hij checkt vaak zijn telefoon, belt elke dag met zijn familie. Maar hij wil niet dat ik meekijk. “Dat zijn voor mij hele emotionele gesprekken, dus nee, liever niet.” Hij trekt zich weer terug.

Van miljoenenstad naar boerderij

Natali en Valera komen uit het grote Kiev, een miljoenenstad. Een boerderij met kalveren is nieuw voor hen. Eerst stond de stal onder hun verblijf helemaal vol met beestjes, nu is het even leeg omdat ze naar een andere boer zijn die ze afmest. “Dat was wel even apart”, vertelt Natali. “Nadat de kalveren weg waren, werd alles drie dagen lang schoongemaakt en daar kwam geen hele fijne geur vandaan. Maar nu is alles weer super schoon.”
In hun thuisstad Kiev keert een aantal ambassades alweer terug. Kunnen zij zich voorstellen om op korte termijn weer naar huis te gaan? "We kunnen nu niet terug", zegt Natali. "Iedereen van de school van onze dochters is vertrokken en alles is gesloten. Er is geen benzine in de stad, overdag moet je vaak naar een kelder omdat het luchtalarm afgaat. Als er dan toch een raket komt en hij wordt niet neergehaald door het leger, raakt hij misschien alsnog ons huis. Als we geen kinderen hadden, waren we mensen in Kiev gaan helpen. Maar we willen niet dat onze kinderen gewond raken."

School in Woudenberg en op afstand

De school van de kinderen is hier nu het belangrijkste. Jongere zus Michelle gaat naar de basisschool in Woudenberg. Ze vindt het daar heel leuk, ook omdat ze een Oekraïense vriendin in de klas heeft.
Natali en Valera vertellen de kinderen niet alles over de oorlog, maar toch ook wel wat details. “Zo hebben we laten zien dat vrienden van ons geen huis meer hebben en dat de bezetters daar nu wonen. Maar we beschermen hen voor de foto’s of video’s van geweld. Ze zijn zo ook al genoeg onder de indruk.”
Angelina probeert het een laatste keer met een andere online les. Haar docent Engels zit ergens in Tsjechië, haar klasgenoten zitten ook overal verdeeld in Europa. "Wat fijn om jullie te zien", klinkt het uit haar iPad. Voor even zit ze met haar vrienden in een klas. Ook al staat haar bureau in Woudenberg.

Heb je een tip of opmerking? Stuur ons je nieuws of foto via WhatsApp of mail.