December “mijmeringen”……

© RTV Utrecht
PROVINCIE UTRECHT - Goedemorgen luisteraars,
De decembermaand biedt veel aantrekkelijks: het sinterklaasfeest, dan op weg naar kerst en tenslotte oud- en nieuw.
Dat zijn allemaal bijzondere momenten, waar veel intimiteit en gezelligheid een kans krijgt, als je daar zelf ook enigszins aan mee probeert te werken.
Intimiteit en gezelligheid is iets heel weldadigs voor ieder mens. Even die harde buitenwereld in de ‘wachtstand’ zetten, even geen computerscherm of mobiele telefoon inschakelen, maar even helemaal echt ‘vrij’ zijn van alles wat in feite toch altijd iets van stress en onvrijheid impliceert.
Ik bewaar zelf vredige herinneringen aan de decembermaand.
Er was toen, en ik het over mijn jeugdjaren, zeg maar zo tussen 1948 en 1958, nooit sprake van de opgefokte heisa, die de afgelopen decennia is ontstaan, waar het de viering van het sinterklaasfeest en de kerstdagen betreft.
Als het op 5 december, zo rond half zes begon te ‘donkeren’ mocht je jouw schoen of klomp bij de kachel zetten, met daarin een winterwortel. Dan werden er na het avondeten sinterklaasliedjes gezongen. En wat zat er, via wonderbaarlijke en geheimzinnige handelingen, dan rond half acht in je schoen? Een mooie houten blokkendoos, of weer wat later, een doosje Mecano, waar je iets mee kon bouwen.
Tja, het was allemaal klein, eenvoudig en bescheiden, maar je werd er als kind wel heel blij van.
In de week voor kerst mocht ik mijn moeder helpen met het ophangen van enkele takjes dennengroen en hulst.
Ook mocht ik een paar koperen kandelaars helpen poetsen, waar dan de kaarsen werden ingezet, die op Eerste Kerstdag aangestoken werden.
Toen ik 6 jaar was, probeerde ik op het orgel, een harmonium dat in veel christelijke gezinnen aanwezig was, met één vinger de kerstliedjes te spelen die we op school hadden geleerd. En wat later wist ik er met de linkerhand ook nog akkoorden bij de fantaseren.
Geluidsapparatuur was er niet, dus je moest zelf muziek maken.
Misschien is dat kerstliedjes proberen te spelen op het orgel, wel het begin geweest van het feit dat ik rond mijn 18e jaar aan de orgelstudie op het Utrechts Conservatorium mocht beginnen…
Op de Eerste Kerstdag gingen we naar de kerk. Ik kan nog de gevoelens oproepen, die door me heen gingen, als aan het einde van de dienst, begeleid door prachtig orgelspel, het kerstlied ‘Ere zij God’ werd gezongen.
Vrede op aarde, in mensen van welbehagen…
Het middageten was anders dan gewoon. Iets royaler, een bordje heerlijke, eigen gemaakte tomatensoep en een mooie pudding met zwarte bessensap als toetje en twee brandende kaarsen op tafel. Dan las mijn vader na de maaltijd dat spannende verhaal uit Lucas 2: “En het geschiedde in die dagen…”.
Hoe vredig en dierbaar was dat alles,…. toen,……en hoeveel stress en drukte is er tegenwoordig, als het de sinterklaasviering en kerst betreft.
Vrede op aarde, het oorspronkelijke hoofdmotief van kerst, draagt er altijd aan bij, dat er ook iets van vrede, van warmte en ongedwongen “er-even-mogen-zijn”, zoals je eigenlijk diep in jezelf bent, ervaren kan worden.
Misschien kun je de meest inspirerende kerst wel beleven, als je het klein en eenvoudig houdt. Meer is eigenlijk niet nodig.
Ach, ik moest wel even, al mijmerende, mijn herinneringen weer beleven en aan u vertellen.
Ze blijven me heel dierbaar, op weg naar kerst!
Luisteraars, graag weer tot de volgende week.
Copyright 12-12-2021, Jaap Huibers, Amerongen.